Inspiracją do dzisiejszego tekstu jest wywiad Roberta Mazurka z panem A.Ż. w nowym numerze "Przekroju".
No może nie do końca nie będę taki jak on, bo jak najbardziej mam w planach mieć zawsze młode kobiety.




Miłość mego życia nigdy nie skończy 30 roku życia.
Tylko mając 70 lat będę chyba bardziej świadomy, że żadna, absolutnie żadna normala, zdrowa i bezproblemowa kobieta nie zwiąże się ze starcem. Coś takiego w przyrodzie nie występuje. To są zawsze odpady atomowe, laski po przejściach, po wielokrotnych przejściach albo chore psychicznie pacjentki.
I nie napiszę o niej książki, w której to wszystkim opowiem, ile "spuszczało się w nią hollywodzkich chujów".
A jeśli nawet to zrobię, będę miał odwagę przyznać wprost, że opisuję swoją utraconą miłość.

Żuławskiemu tej odwagi zabrakło.
Jego romans z Weroniką Rosati i tak godził w doznania estetyczne każdego zdrowego człowieka, jego rozstanie z nią - było oczywistą kolejnością rzeczy. Plus dla niego, że potrafi sobie kołować młode laski.
Minus za to, że nie potrafi przegrywać z honorem.

Jak to żałośnie wygląda. Z jednej strony nie uważa się za faceta, któremu ktoś zrobił krzywdę, z drugej - robi z siebie ofiarę. Z jednej strony twierdzi, że bohaterka Esterka nie jest Weroniką, aby za chwilę przyznawać, że sporo prawdy o nich znalazło się w powieści.

I jeszcze ten fragment (powyżej), że próbował jej mydlić, że to coś w rodzaju sprawdzianu...
To ja też tak kiedyś zrobię. Mam gdzieś nagie fotki mojej byłej. Wrzucę je na bloga i powiem
- Milcz, bura suko. TO SPRAWDZIAN. Albo go zdasz albo nie zdasz!
- A jak zdam to co?
- Milcz, powiedziałem!

WTF?!?!
Swoją własną egoistyczną potrzebę zniszczenia komuś życia i poszargania i tak oplutej opinii tłumaczyć "to dla twego dobra". Kocham tego gościa. Jest moim idolem.
Ale najlepsze jest na koniec.

Jest pewien gatunek ludzi, których nic nie obrzydza.
Żuławski zrobił z  Weroniki Rosati zwyczajną szmatę, dziwkę, puszczalską Polkę, która w USA próbowała robić karierę przez łóżko. Ile w tym prawdy - przypuszczam, że to sama prawda, bo po prostu nie byłby aż takim gnojem, aby wszystko wymyślać. Zresztą nie tylko on o niej ma podobne zdanie i pewnie coś jest na rzeczy. To i tak w sumie jej sprawa. Ja też chciałbym robić karierę przez łóżko, ale mnie nawet na to nikt nie dał jeszcze szansy. Chciałbym przeczytać kiedyś wywiad z Weroniką, w którym miałaby odwagę zająć stanowisko w sprawie tej książki.

Ale jakim trzeba być człowiekiem, aby kochać kogoś, kogo się ma za puszczalską szmatę?
Jak niskie poczucie własnej wartości trzeba mieć, aby najpierw zgnoić, upodlić uczucie, które ich łączyło, a po wszystkim mówić, że chciałoby się żyć "długo i szczęśliwie".
Jak w ogóle można pokochać taką kobietę?
Jak można nie wstydzić się tego uczucia, nie skrywać go głęboko, aby nikt nawet nie podejrzewał nas o taki akt desperacji.

Gdyby mi moja była powiedziała "słuchaj, dymało mnie paru facetów w firmie, miałam nadzieję na lepsze stanowisko, bo u nas na pralni to nudno..." to nigdy nie miałaby szansy stać się byłą, bo by jej nigdy nie było. Na pewien gatunek kobiet jestem zablokowany i czasami nie potrafię zrozumieć, że ludzie potrafią się kochać, a nie brzydzić sobą.
Weźmy zdradę w związku. Ona zdradza jego. On się dowiaduje. Wybacza. Buzi, buzi, będzie dobrze.
Ale jak tu żyć ze świadomością, że kiedy ja kochałem się ze swoją kobietą, ona miała w sobie jeszcze resztki po kochanku?

Wiecie, całe życie gustowałem w kobietach z klasą. Ze względną klasą, powiedzmy. Może dzięki temu nie mam żadnych traumatycznych przeżyć, moje związki nie były toksyczne, nie mam żadnych większych urazów i tak żyłem i żyję sobie w swoim świecie i po prostu nie potrafię czasami zrozumieć jak bardzo ludzie potrafią dać się zgnoić w imię tego, co wydaje im się być miłością.